Kees Kibitzt (3)

Door Kees Tammens

Bauke Muller is op zijn post

Na de eerste schermutselingen heeft Nederland zich in de top van het klassement gemeld. Gelukkig mocht ik als bookmaker geen weddenschappen op de imp-site afsluiten. Dat spaart me een behoorlijk bedrag uit. Italië, Polen en Frankrijk ver in de achterhoede hebben nu al wonderuitslagen nodig. Zweden startte allerbelabberdst. Landen met een grote historie in het topbridge (in mijn jaren bedoel ik). Nederland, Zwitserland en Noorwegen noemde ik in de prognose, met Denemarken en Bulgarije als outsiders. Het is nog lang, pas 5 van 29 rondes gespeeld. Gisteren was Bauke op dreef (wanneer niet?):

V
9
A H B 6 5 4
A H B 7 4
                        6 4 3
                        A B 10 7 6
                        —
                        10 8 6 5 3

De leider zit in 6SA en je besluit uit te komen met een kleine klaveren, noord bekent niet (zucht) voor 9 van de leider. V volgt en gelukkig heeft jouw maat een vijfkaart met 10. Er volgen vier klaverenslagen, noord gooit schoppen (‘aan’) en harten (waarschijnlijk driekaart en ‘af’). Vervolgens harten naar H. Huisgenote A roept in paniek ‘nu gaat ie het nog maken ook’. (ze zag dat Simon als Bake A nam op in een vierkaart ruiten + HB dwang ging komen. Een sleutelmoment, zie diagram:

Bauke dook H en de leider kwam een slag tekort. Mooi!!!
Door H te mijnen raakte de ‘count’ niet ‘gerectified’. Jaja, bridgen kan de schrijver amper, z’n talen zijn wél goed. Op maandag houd ik graag kaarten vast (je zou eens ontwend raken, jammer genoeg nooit meer een robber), en ’s-avonds met mijn lief naar een concert in het Olympisch Stadion. Ik vertrouw onze jongens, ze gaan vandaag vips scoren en bereiken de top-drie. Ik kreeg er vandaag een goed gevoel bij. Morgen terug naar bridge. OK, daar gaan we: Shake Your Hips/Whole Lotta Rosie – Samantha Fish & Jesse Dayton (LIVE! @ the Texas Music Cafe®). Je bent in elk geval wakker. (redactie: Het iconische nummer “Whole Lotta Rosie” van AC/DC is geschreven door zanger Bon Scott en gitaristen Angus Young en Malcolm Young. Het verscheen oorspronkelijk in 1977 als afsluiter van hun album `Let There Be Rock´).