In herinnering aan Ton Kooijman (84)

Op 13 augustus is Ton Kooijman overleden, in de leeftijd van 84 jaar. Decennialang was hij niet alleen in Nederland maar ook in Europa en de rest van de wereld een toonaangevende wedstrijdleider, organisator en bestuurder.

Mijn eerste kennismaking met Ton was midden jaren 80. Ik was zelf nog geen gediplomeerd wedstrijdleider en was toeschouwer bij het Océ Parentoernooi in Den Bosch. Onverwacht bleef een wedstrijdleider weg en ik werd in het diepe gegooid. Op mijn tegensputterende bezwaar dat ik nog geen diploma had, was de reactie kort maar krachtig: diploma is minder belangrijk, ik heb iemand nodig die wil werken en het snapt. En zo begon mijn carrière als wedstrijdleider.

Steeds vaker waren we samen wedstrijdleider, bijvoorbeeld bij de finale van het Interpolistoernooi in mijn woonplaats Tilburg. Een van de meest in het oog springende herinneringen is de keer dat een paar na de eerste zitting uit het toernooi verwijderd werd. Er waren al langer verdenkingen, maar Ton kraakte hun code door ze onopvallend in de gaten te houden en zette ze zonder pardon buiten de deur.

Een jarenlang hoogtepunt was ook het Cap Geminitoernooi in Den Haag. Niet alleen dankzij het prijzengeld en de speellocatie, maar ongetwijfeld ook dankzij Tons uitstekende contacten overal in de wereld werd er elk jaar een indrukwekkend deelnemersveld bij elkaar gezocht.

Ook in mijn werk bij het bondsbureau kwam ik Ton vaak tegen. Niet alleen was hij in Nederland jarenlang lid van het bondsbestuur, hij was ook lid en later voorzitter van de Protestcommissie (ik secretaris) en voorzitter van de Weko.

Internationaal is zijn staat van dienst ook indrukwekkend. Nog niet zo lang geleden vertelde hij hoe het begonnen was. In 1980 was de Olympiade in Valkenburg zijn eerste internationale optreden. Nadat hij in 1982 als een van de besten de eerste EBL-wedstrijdleiderscursus had afgesloten, werd hij in 1987 een van de Chief TDs van de EBL. Niet veel later was het WK 1990 in Genève. De Zwitsers hadden een prachtige speelzaal maar geen staf en die werd voor een groot deel uit Nederland ingevlogen. Onder Tons bezielende leiding, samen met Wim Wagner, was de technische organisatie tot in de puntjes verzorgd. Kort daarna overleed Wim en nam Ton zijn functie als operations director over.

Van elk EK of WK, en dat waren er twee per jaar, schreef hij een uitgebreid verslag dat in de WekoWijzer werd geplaatst. Ook als je er niet bij was geweest, was dat bijzonder leerzaam en velen zullen die stukken met plezier gelezen en er wat van opgestoken hebben.

Talloze kampioenschappen kwamen zo voorbij, van over de hele wereld. Bijzonder om te lezen wat er allemaal bij komt kijken en ook wat er verkeerd kan gaan en soms ook ging. Toen er bij het WK 2006 in de finale van het parenkampioenschap wat verkeerd ging werd Ton geslachtofferd. Zijn functie als operations director was hij kwijt, maar dat gaf (nog) meer tijd voor andere dingen. Zo was hij al lid van het Laws Committee maar daarvan werd hij al in 1997 ook voorzitter. Hij heeft enorm veel gedaan en betekend voor de spelregels van bridge. Zijn bijdrage aan de spelregels van 1997, 2007 en 2017 was al groot, de nieuwe versie voor 2027 was grotendeels klaar maar die kan hij helaas niet meer mee afsluiten.

Al die kennis over de spelregels deelde Ton in cursussen op allerlei niveaus. Jarenlang was hij docent van de Nederlandse wedstrijdleiderscursus en ook lid van de examencommissie. Ook internationaal had hij heel veel aandacht voor opleiding van arbiters; elk jaar was er zo’n cursus en op Ton kon je altijd rekenen. Altijd was hij er met onvoorstelbaar veel arbitrages die door de kandidaten moesten worden
aangepakt, altijd inspirerend en docerend. Of het niet genoeg was, had hij ook elke keer een lezing over een interessant onderwerp.

Ton, hartelijk dank voor je vriendschap, mentorschap en wijze lessen die velen van je
hebben gehad.

Marc van Beijsterveldt