MK Finale – zondag

Ik kan me gelukkig maar drie keer herinneren dat ik voor een appeal committee moest verschijnen. Moest ik in 1986 (Miami) van 8 7 4 3 2 7 2 9 4 3 7 3 2 uit tegen een Zweedse 6 (na een 1-opening geen enkele kleur natuurlijk geboden) die door mijn gabber Erik van een doublet was voorzien. Werkelijk geen idee. Ik bedacht ze geen 4-4 of 5-3 fit schoppen konden hebben, koos voor 9, hoogste kaart die ik had. Mazzel. Erik troefde en één down. Kregen we potdomme een vip straf omdat ik ‘doublet’ niet had gealerteerd (wat moest ik uitleggen?). Zia verliet als lid van de commissie woedend de kamer “The boys just play bridge”. In de jaren dat ik me actief bezig hield met een internationaal juniorentoernooi was één ding zeker: bij onenigheid aan tafel kon je de arbiter roepen. Let wel: diens besluit was definitief. Iedereen had er vrede mee, de wedstrijd kon doorgaan. Gisteren +500 zonder bridgereden omgedraaid in -800, jouw wereldgoal afgekeurd en 0-0? Nee, het wordt opeens 0-1. Het is me wat, een swing van 24 imps in een wedstrijd waarin swings van 10 imps zeldzaam zijn. Nog altijd gaat ‘2’ aan de leiding. ‘t Onstein was voor aanvang van de finale kampioen, dat maakt toch niets uit. Verder bij 88-72. Ik neem plaats achter Ozzie, heb het makkelijk na doublet van Tim. Maak me op voor een beslissing na 4, die komt niet.

A, A en acht slagen in een broodje: 13 imps (no play 3SA op andere tafel): 101-72. De imps van gisteren zijn terug voor ’2’. Oscar gaat door, opent verderlicht 1, niet tegen wel eerste hand, zou het toch niet doen (sprak de bejaarde bridger bijdehand). Je raakt de hand later ook kwijt.

Eindigt in 4-gedoubleerd, één down, geen score tegen -110 (3). 101-72. Al twee spellen topamusement. Slechts 32 spellen vandaag (wordt het steeds korter?), het is zaak snel kansen te creëren en te grijpen voor team ‘1’. De eerste klapper is voor ‘2’, zeker als Tim voor een troefuitkomst kiest.

Veri doet het als oost beter.

115-75, een fors verschil.

Ben benieuwd of ‘1’ het tij kan keren. ‘2’ geeft erg weinig weg. Bij Ozpaaf (mag ik dat schrijven, ja dat mag ik) heb ik nauwelijks een foutje kunnen opmerken, en veel voordelige spellen. Derde titel voor Tim P binnen een paar weken? Bij een wedstrijd als deze finale denk je aan mogelijke opstellingen van Nederlandse teams. Je ontkomt niet aan de gedachte dat drie van deze zes paren (in kernploeg zitten nog twee voortreffelijke paren) onze toekomst vormen. Het ziet er internationaal rooskleurig uit. Terug naar de tafel. ‘2’ raapt ook op kleine spellen een paar imps op. Een swingspel:

Ik zit nog steeds achter Oscar, wel lekker als maat 5 doubleert en je hebt een echte (de Russisch pokeraar smikkelt) van V! Ok je maakt 4/5 maar dit is lekker makkelijk tegenspelen en +1100. En als je met onderstaande 20-20 handen de manche bij elkaar biedt: chapeau, zit zelfs H mis: +790.

OW in 3=: 148-81 imps. Als het bij de rust 0-5 staat verlaat je de tribune en ga je met gebogen hoofd naar huis. In de historie zijn er onwaarschijnlijke remontes geweest. Hier geloof ik er met drie subliem opererende paren in ‘2’ niet in. Ach, mijn A volgt het op de voet, seint opmerkelijke gebeurtenissen door. Na zeven spellen roept ze ‘drie keer down in absurde slems’, daar hoeven we niet naar te kijken (slecht bieden kan ik zelf als de beste): 185-92 imps en negen spellen te gaan: finissimo. Een toch wel verbaasde ImpRR houdt het voor gezien en feliciteert Bart, Veri, Tim, Oscar, Thibo, Sibrand met een welverdiende zege in een finale waarin ze vanaf het begin domineerden tot het niet meer uit maakte en het als een nachtkaars uitging.