Vrouwen in de MK

Vrouwen kom je doorgaans in de Meesterklasse viertallen niet heel snel tegen. Hoe komt dat? Joyce Nicholson schreef er een boek over.

In dit boek onderzocht Nicholson waarom vrouwen destijds minder toptoernooien wonnen dan mannen, ondanks het feit dat bridge een denksport is en geen fysieke kracht vereist. Ze deed dit door enquêtes te sturen naar leden van de IBPA (International Bridge Press Association). Haar werk daagde destijds heersende stereotypen uit – zoals de aanname dat vrouwen “te emotioneel” of “minder competitief” zouden zijn – en legde de nadruk op sociale conditionering en genderrollen. Het boek lokte destijds veel discussie uit en leidde later zelfs tot antwoordboeken, zoals Why Women Win at Bridge van Daniel Roth.

Binnen de traditionele denksportcultuur (zowel bij bridge als schaken) wordt de absolute top gekenmerkt door een extreme, bijna meedogenloze drang om te winnen. Spelers en analisten die beweren dat vrouwen dit missen, dragen daar vaak de volgende argumenten voor aan:

Topbridge vereist op cruciale momenten een hoge mate van gecontroleerde agressie – bijvoorbeeld bij het nemen van een gedurfde, risicovolle beslissing tijdens het bieden of het genadeloos afstraffen van een fout van de tegenstander. Traditionele theorieën (en sommige biologische standpunten) stellen dat mannen gemiddeld genomen meer competitieve risico’s nemen, terwijl vrouwen vaker kiezen voor een behoudende, defensievere en harmonieuzere speelstijl. Maar ook dat het echte killer instinct in de denksport betekent dat je puur gefocust bent op “het slopen” van de tegenpartij, zonder empathie of emotie. Critici uit de conservatieve hoek beweerden historisch dat vrouwen door hun natuur of opvoeding minder geneigd zijn tot dit soort pure, egocentrische rivaliteit en vaker onbewust streven naar een ‘plezierige’ of harmonieuze interactie aan tafel. Tot zover de theorie.

Uit de wedstrijd Hok 3 tegen Crash 1 met Rob Helle west, Selena Pepić noord, Ed Hoogenkamp oost en Judith Nab zuid.

(Foto toont niet het complete biedverloop).

Na een pas in noord opende oost (Ed Hoogenkamp) zijn hand met een sterke 1, nu niet zichtbaar door het lange biedverloop (er is nog meer weggevallen). Rob Helle toonde een vijfkaart schoppen met 10-15 punten. Na wat relays toonde west een 5=2=3=3. Toen Judith Nab erin kwam met 5 konden OW dat contract zes down spelen, voor een mooie score van +1700. Dat is minder dan het grootslem in ruiten, maar dat was ineens buiten bereik. Omdat OW niet verder konden relayen, zou groot slem bieden een gok zijn volgens Rob Helle.

Ook de gebroeders Bakkeren bleven in kleinslem steken. Er waren twee paren in het ambitieuze 7SA beland, misschien wel onder het motto “waar twaalf slagen zijn, zijn er vast ook dertien!”

Het maakt niet zoveel uit welke van de drie snits je neemt voor de 13e slag, ze zitten alle drie goed. Het spel leverde Judith Nab en Selena Pepić 13 imps op, omdat Bakker – Van Oppen aan de andere tafel wél 7 boden.