Hoe je wel en niet een kroegentocht wint…

Door Rob Wijman

Afgelopen weekend was vol bridge. Op zaterdag speelden Carla Franssen en ik het “Rondje Hoogstraat” in Eindhoven, en op zondag schoven we aan bij “Helmond Troef” – beide traditionele café bridge drives worden al vele jaren gespeeld.

In Eindhoven mochten we gratis meedoen omdat we het Rondje vorig jaar hadden gewonnen, in Helmond moesten we gewoon betalen.

Het was heel lang geleden dat ik in Helmond ben geweest. Vroeger had je daar ook niets te zoeken. Maar ondertussen is Helmond Centrum erg fraai geworden, vol met de kubuswoningen, andere mooie gebouwen, veel aardige winkels, goede horeca en voor de gelegenheid een feesttent met o.a. een sfeervol optreden van blue grass band “The Feliciano’s” – wie kent ze niet?

Spel 10 van zaterdag is een goed voorbeeld van hoe je een toernooi niet wint.

Na het supportdoublet van Carla wist ik van onze dubbele fit – in klaveren en schoppen – en ik besloot om nog één keer 3 te bieden, en na het te verwachten 4-bod van Rob van Wel te doubleren.

Na de start van de secce hartenaas krijg ik waarschijnlijk nog wel een aftroever. In ieder geval was mijn vermoeden dat 4 zeker één down zou zijn gegaan. Dat was goed ingeschat, maar ex-wereld jeugdkampioen Rob van Wel was weer wat slimmer, hij bood geen 4, maar doubleerde 3.

De start van Br nam ik, harten naar de aas, en schoppen voor de vrouw van zuid, Ineke Ketelaar. Zij speelde secuur 10 na, waarop Rob van Wel met 2 een goed signaal gaf: Ineke speelde A en klaveren na – zodat ook het kleine troefje van noord nog binnenkwam. Twee down leverde 500 en 97,37% op voor noord – zuid. Drie ruiten laten spelen voor contract had ons een score boven het midden opgeleverd, maar dat 3-bod leverde dus niks op. Kijk, zo win je dus niet.

Rondje Hoogstraat werd nu gewonnen door de ijzersterke combinatie Paul Cardwell en Albert van den Bosch, dat is niet zo vreemd. Carla en ik werden derde, maar volgend jaar proberen we het gewoon weer.

Op zondag hadden we meer wind in de rug. Nadat de mij niet bekende tegenstanders ons gedoubleerd één down hadden gespeeld in 4 klaveren, kwam het volgende spel 20 op tafel:

Met iets te weinig kracht voor een – vrijwel manche forcing – 2 ruiten bod, besloot ik eerst mijn driekaart schoppen te bieden – eventuele hartenaftroevers kunnen dan aan de korte kant gemaakt worden. Carla had wel over en zo werd snel de schoppenmanche bereikt. Zuid startte 6 – een duidelijke singleton – en na A, V en drie rondjes schoppen eindigend in de hand, viel B ook nog en had ik plots 12 slagen – 4 plus twee was een volle top.

Kijk, met zoveel geluk win je dus wel.

Rob Wijman

PS omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, speelden Carla en ik op de één-na-laatste dag van augustus (of gewoon de laatste zondag) nog mee in de Star Grand Café Tour.

En vooruit, toch nog even janken: ik weet niet wie de indeling gemaakt heeft, maar vier van de acht paren waar we tegen mochten spelen hoorden bij de “buitencategorie”: Machteld Giesbers met Henk Willemsens, Eric Nöcker met Erik Swinkels, Jan Kaptein met Alfred van der Haak en tenslotte Aris Verburgh met Louk Herber.

Aan het einde van de dag waren we best tevreden met onze score van iets boven de 59%. Maar ik heb nog even naar de top 10-15 gekeken in de uitslag, en die kwamen ongeveer “niemand” tegen.